Ouderverstoting is een ernstig fenomeen. Waaraan herken je dat hier wellicht sprake van is?

Ik noem kenmerken van ouderverstoting bij een kind:

 - wijst één ouder onredelijk af met zwakke argumenten, 

- is extreem loyaal aan de andere (vaak de verzorgende) ouder,

- neemt taalgebruik over dat niet bij de leeftijd past 

- toont weinig ambivalente gevoelens (alles is zwart-wit), 

- vaak ondersteund door de ouder die het kind 'indoctrineert' met negatieve informatie en de andere ouder saboteert. 

- Het kind kan psychosomatische klachten (hoofdpijn, buikpijn, pijnlijke spieren)  krijgen en

- wijst familie van de afgewezen ouder af.

- In de meest zware gevallen van ouderverstoting zie je een emotioneel afhankelijke relatie (symbiose) tussen ouder en kind; een giftige cocktail waarin het kind leert te zorgen voor de emoties van de ouder waarvan het kind afhankelijk is voor zorg (zoals kleding, voeding, onderdak).

- Symbiose kan zorgen voor een verstoorde ontwikkeling van het kind. Zoals: het kind cijfert zich weg, ontwikkelt geen geweten of eigen identiteit.

- Het kind vertoont angstig gedrag naar de verstoten ouder (ontwijkend, negerend, afstandelijk).

Wat meer belicht

Ouderverstoting is een proces met als slotsom dat een kind zich volledig afkeert van één of beide ouders zonder dat daar een gegronde reden voor is. 

De weg terug naar de ouder wordt door het kind zelf bemoeilijkt. Dit doe jij niet, het kind handelt onder de actieve of passieve invloed van de andere ouder en/of eigen relaties. Dat wil vooral niet zeggen dat het kind niet zelf de keuze maakt maar het is goed het in de context van het kind te plaatsen. 

Ik ga hier uit van de situatie waarbij de relatie mat de ene ouder in stand blijft en "de andere ouder" verstoten wordt. Daar zijn verschillende soorten invloed van "de ene ouder" voor aan te wijzen. Het kan een vorm van invloed zijn waarbij de ene ouder een actief negatieve rol inneemt. Een andere vorm kan zijn dat de ene ouder om verschillende redenen passief is richting het kind en geen tegenwoord inbrengt. Beide vormen zet de andere ouder behalve fysiek ook geestelijk "uit de ouderlijke macht" ook al is het kind meerderjarig. 

- De afwijzingsveldtocht: Het kind voert actief strijd tegen de verstoten ouder. Er wordt over de ouder gesproken en niet met. De wijze van communiceren naar de ouder is gesloten en mededelend in plaats van open en ruimte biedend voor elkaar. Men spreekt steeds negatief over hem of haar.

- Kronkel rationalisaties: De redenen die het kind geeft voor de verstoting zijn zwak, bizar of triviaal (bijvoorbeeld: "Hij kijkt stomme tv-programma's. Zij maakt vies eten. Hij denkt anders over de overheid/geloof/samenleving."). 

- Splitsen: Het kind beziet de ene ouder als 100% goed en de andere als 100% slecht. 

- Het 'zelf en onafhankelijk denker'-fenomeen: Het kind beweert bij hoog en laag dat de negatieve houding een eigen mening of ervaring is en niet ingefluisterd. Vaak ook ter bescherming en loyaal zijn aan de ouder die aanvaard blijft.

- Automatische beweging: Het kind kiest in elk conflict automatisch de kant van de actief dan wel passief vervreemdende ouder. 

- Ontbreken van spijt of schuld: Het kind toont geen enkele vorm van medelijden, schuld of spijt over het kwetsen en verstoten van de andere ouder. 

- Kopiëren: Het kind gebruikt volwassen woorden, zinsneden of specifieke verhalen die niet passen bij zijn of haar leeftijd. 

- Verspreiden van de antipathie: De verstoting beperkt zich niet alleen tot de andere ouder. De hele sociale omgeving (partner, familie- en vriendenkring) van die ouder, alle overtuigingen, de manier van werken en leven worden automatisch afgewezen, belachelijk gemaakt.

---