Levend verlies.

Geen naam voor deze vorm van verlies.

Geen mogelijkheid een rouwproces af te sluiten.

Levenslang rouwen om het verlies, de snijdende pijn ervaren. Steeds weer opnieuw. Soms omdat je in het dagelijks leven herinnerd wordt wanneer je gelukkige gezinnen herkent. Vaak op speciale dagen of de tijd van het jaar waarin het verlies, de scheiding, splitsing plotsklaps realiteit werd. Vaak wanneer je met lotgenoten of vrienden praat. 

Steeds opnieuw voor jezelf tóch weer diezelfde vragen gerelateerd aan het waarom? De pijn van levend dood verklaard zijn door je eigen kinderen.

Was ik dan zo slecht als ouder? 

Jezelf blijven (be)oordelen zonder de aanklacht te weten. 

Geen contact, geen enkele communicatie met je eigen vlees en bloed. Waar is God? God weet en ziet. Hij kent de onbeschrijfelijke gevoelens en bied troost. Ja; bij Hem is troost totdat Hij ons thuis haalt.

De vraag rijst waarom Hij niet stuurt, ingrijpt. Het antwoord is simpel; Hij geeft de mens een eigen keuze. Een keuze met consequenties. Consequenties wordt daar wel eens aan gedacht? Sterker nog; door wie laten wij ons leiden? Door onszelf? Ikke, ikke, ikke of.. door Zijn Woord waarin antwoorden gevonden worden. Of gooien we samen met de ouder meteen God in het putje? Het gebeurt!!

Levend dood verklaard.. 

hoe overleef je het leven? 

Hoe ga je door met leven totdat Hij komt. Die pijn.. 

Ouderverstoting één van de tekenen van deze tijdgeest.

Een NAAM voor een verstoten ouder zou een stukje erkenning geven, de problematiek herkenbaar maken, erkenning, bespreekbaar maken.

Er zijn namen voor wezen, weduwen, weduwnaars. Als verstoten ouder ben je dan een "verstotene", nee; dat kan een andere context hebben. Wat dan? Een "Levend dood verklaarde"? Een "Ervarings deskundige"?

Denk er eens over. Het thema. Een naam.