Rouwen

Een rouwproces aangaan vraagt moed. 

Rouw rond levend verlies is grillig en verloopt anders. Er is geen plek, geen afscheid, geen duidelijk definitief einde. Jij en je kind(eren) leven nog, de bloedband blijft spreken en doet zich voelen. De tijd die voortduurt confronteert je met alle gemiste belangrijke dagen, momenten, ontwikkelingen.

Het verlies van een dierbare door overlijden valt niet te ontkennen. In de periode erna loop je tegen de onmiskenbare leegte aan. Elke keer is er een "voor het eerst" iets zonder je dierbare aangaan. Voor het eerst zonder hem/haar ergens op bezoek, bezoek ontvangen, naar de winkel, naar de kerk, voor het eerst de feestdagen alleen, alles verliest voor een periode zin en kleur.

Net zoals bij verlies door overlijden van een dierbare is dit zo heftige rouwproces nodig bij een verlies waarbij een kind het contact verbreekt.

Ruimte creëren voor jou, voor de gebeurtenissen en alle emoties die dat met zich meebrengt en blijft brengen. Pas als je daadwerkelijk gaat erkennen en een plek geven aan dit levende verlies besteed je zorg aan jezelf, je rouwproces en je verdriet.  Er valt niets te forceren, je hebt je eigen weg te gaan. Het is van belang dat er bij jou aangesloten wordt bij wat op dat moment in jou omgaat. 

Maak een commitment aan jezelf. Maak ruimte voor jou door je rouwproces te aanvaarden, jezelf serieus te nemen ook als dat betekent dat je tijdelijk kiest voor een stuk steun en begeleiding die jou structuur en houvast biedt door vaste momenten van inzichtgevende gesprekken. Kies in dit proces voor alle vormen van emoties die in je aanwezig kunnen zijn; ruwe, harde, zachte emoties: verdriet, boosheid, verwarring, opluchting.  Rouw niet aangaan of toestaan kan er toe leiden dat je vroeg of laat vastloopt. Dan heet het uitgestelde rouw. Het verdriet, de pijn is verstopt om verder te kunnen met leven. Maar onbewust blijft het aanwezig en impact geven.