Er is een verdriet waar je als ouder of grootouder niet op bent ingestelt. Niemand die je erop voorbereidt, er is geen hand- of draaiboek.
Er is geen uitvaart, geen begrafenis, geen condoleance, geen kaarten, lied en geen bezoek. Maar wel is er rouw, er is verlies.
Je verjaardagen gaan zonder hen voorbij. Op hun verjaardagen zijn je handen gebonden. Moederdag en vaderdag, al weet je dat het commerciële dagen zijn en gáát het niet om een cadeautje ... juist dán die lege plekken in huis en Het Feit dat je -door je kinderen- uit hun leven gewist bent, al dan niet mét input en invloed van hun naaste omgeving.
De kleinkinderen die je op termijn niet meer herkent, van wie je niet meer weet hoe hun stemmen klinken.
Je draagt wat niet echt begrepen wordt Want hoe leg je uit dat je rouwt om iemand die nog leeft? Dat gemis op sommige dagen je overvallen kan.
Wat je draagt is echt. Het heeft een naam. Het wordt 'levend verlies' genoemd en het is een van de meest isolerende, indringende en wrede vormen van verdriet die er zijn.
Je bent niet dramatisch of zwak omdat je er niet overheen bent.
Het is verdriet. En je bent niet wat deze situatie tegen je zegt.
Ik zie je.
#IkZieJe #parentsupport #grievingsouls
Reactie plaatsen
Reacties