Ouderverstoting is een nog onbekende term en ligt in de taboesfeer. Want al doen we niet aan gedachten lezen, het is niet moeilijk te weten hoe er in de samenleving gedacht wordt. Dat weten we vanuit die taboesfeer en we zwijgen liever dan het oordeel af te wachten dat het "wel iets te maken zal hebben met mishandeling of sexueel geweld". Want in de meeste gevallen is dat niet zo.
Hoe die impasse te doorbreken? Een kijkje op onze generatie:
We hebben van onze ouders copingsmechanismen overgenomen. Onze generatie heeft vaak uit den treure geleerd bij jezelf te rade te gaan, te zien waar je fouten maakte. Je leerde in conflictsituaties eerst en vooral sorry te zeggen om weer goed te maken. Je leerde onder woorden te brengen wat je bedoelt en waarom je handelde zoals je deed. Niks mis mee toch?
Maar als je in situaties waarbij je kind zich niet veilig voelt datgene blijft doen wat je altijd doet: uitleggen, verklaren, om het maar weer goed proberen te maken blijft de onveiligheid bestaan.
Goed bedoeld drijft de ander verder weg in plaats van naderbij. De ander geeft duidelijk aan dat de oorzaak bij jou ligt dus blijf je jezelf onderzoeken en verklaren want zo heb je dit nou eenmaal geleerd. Wat nodig is, is verandering of noem het "vernieuwing" van je denken om aan te kunnen sluiten bij de gedachtengang, normen en waarden van de generaties.
Verandering, eerst jij. Wat werkte er niet maar herhaal je, omdat dat is wat jij hebt geleerd om met conflicten om te gaan.
Betekent dat alleen maar aanpassen aan en meebewegen met de nieuwe generatie? In zoverre wel dat je de nieuwe generatie wilt kunnen begrijpen en aansluiting kunt vinden vanuit hun gezichtspunt. Het bouwen van een wederzijds begrijpen en respect om zo elkaars hart weer te vinden.
Ik droom daarvan.